Poznaj nasze metody
Integracja Sensoryczna
Odwiedź Centrum Rehabilitacji Jeżyce
Czym jest Integracja Sensoryczna?
Integracja Sensoryczna (SI) to proces, w którym nasz mózg odbiera informacje ze wszystkich zmysłów, porządkuje je i interpretuje tak, abyśmy mogli odpowiednio zareagować na to, co dzieje się wokół nas. Można to porównać do „policjanta kierującego ruchem” w głowie – jeśli działa on sprawnie, wszystko odbywa się gładko i bez komplikacji. Jeśli jednak pojawiają się zakłócenia, codzienne czynności mogą stać się dla dziecka wielkim wyzwaniem.
Ważne: Zaburzenia SI nie mijają z wiekiem, one jedynie zmieniają swoją formę. Dlatego wsparcie jest kluczowe na każdym etapie:
- U niemowląt – objawiają się np. dużym niepokojem, problemami ze snem lub jedzeniem.
- U przedszkolaków – widać je w niezdarności, wybuchach złości czy niechęci do zabaw grupowych.
- U dzieci szkolnych – rzutują na naukę pisania, czytania oraz trudności z koncentracją i emocjami.
Obszary najczęstszych zaburzeń integracji sensorycznej u dzieci:
DOTYK
Dziecko unika dotyku, przytulania, nie lubi metek, czesania, mycia twarzy lub brudzenia rąk czy konkretnych faktur lub mocno się przytula, dotyka wszystkiego wokół, nie czuje, że ma brudną buzię, wkłada przedmioty do buzi.
RÓWNOWAGA I RUCH
Dziecko boi się odrywania stóp od ziemi, zmiany pozycji, huśtawek, ma chorobę lokomocyjną lub dziecko „żywe srebro” – ciągle się kręci, biega, skacze i nie miewa zawrotów głowy.
CZUCIE GŁĘBOKIE
Dziecko nie czuje dobrze granic swojego ciała – potrzebuje mocnego docisku, mocno tupa, wpada na przedmioty, gryzie ubranie lub przedmioty, zgrzyta zębami, mocno ściska kredki lub używa zbyt dużo siły w zabawie.
NAPIĘCIE MIĘŚNIOWE I KOORDYNACJA
Dziecko często wydaje się „wiotkie” – szybko się męczy, podpiera głowę przy stoliku, ma trudności z koordynacją rąk i nóg (np. przy pajacykach) oraz bywa postrzegane jako niezdarne, ma trudności ze współpracą stron ciała.
PLANOWANIE RUCHU
Dziecko ma trudność z wymyśleniem i wykonaniem nowej czynności, problem z nauką jazdy na rowerze, naśladowaniem ruchów tańca czy ubieraniem się (myli kolejność ubrań).
SAMOREGULACJA I EMOCJE
U dziecka pojawiają się nagłe wybuchy złości, trudności z uspokojeniem, wyciszeniem się przed snem i zasypianiem, impulsywność, trudności z koncentracją, całkowite „wyłączenie się” z kontaktu.
WZROK
Nadwrażliwość na światło, fascynacja kręcącymi się (świetlnymi) przedmiotami, wpatrywanie się w intensywne światła lub trudności z odnalezieniem zabawki w bałaganie, trudności z układaniem puzzli.
SŁUCH
Nadwrażliwość na dźwięki (np. lęk przed odkurzaczem), trudności ze zrozumieniem poleceń przy hałasie w tle, mylenie podobnie brzmiących słów, zatykanie uszu w tłumie, generowanie hałasu samodzielnie, bardzo głośne mówienie, nie reagowanie na polecenia.
SMAK I WĘCH
Dziecko może być „niejadkiem” lub mieć wybiórczość pokarmową (zapach, tekstura, konsystencja) jedzenia, lub lizać i wąchać przedmioty niejadalne, szukając intensywnych doznań.
Czerwone flagi – kiedy nie zwlekać z diagnozą?
Jeśli zauważasz u swojego dziecka poniższe zachowania, warto jak najszybciej skonsultować się z terapeutą SI. Są to sygnały, że układ nerwowy dziecka może potrzebować wsparcia:
- Brak reakcji na ból lub zimno – dziecko mocno się uderza i nie płacze, albo nie czuje, że jest mu bardzo zimno (tzw. silna podwrażliwość).
- Paniczny lęk przed ruchem – dziecko wpada w przerażenie, gdy tylko jego stopy tracą kontakt z podłożem (np.na niskiej huśtawce lub schodach).
- Agresja lub autoagresja w reakcji na bodziec – dziecko gryzie siebie lub innych, bije lub wpada w szał, gdy poczuje dotyk, usłyszy konkretny dźwięk lub poczuje zapach.
- Cofanie się w rozwoju (regres) – dziecko nagle przestaje tolerować pokarmy, które wcześniej jadło, lub staje się nadmiernie wycofane i lękliwe w sytuacjach, które wcześniej mu nie przeszkadzały.
- Ekstremalne trudności z jedzeniem i spaniem – wybiórczość pokarmowa ograniczona do zaledwie kilku produktów lub ma chroniczne problemy z zasypianiem i bardzo częste wybudzanie się z krzykiem.
Zauważasz te sygnały u swojego dziecka? Nie czekaj, aż trudności się nasilą. Skonsultuj się z nami i rozwiej swoje wątpliwości.
Jak wygląda proces diagnozy zaburzeń integracji sensorycznej?
Pełna diagnoza SI w naszym Centrum to rzetelny proces, który pozwala nam precyzyjnie określić profil sensoryczny dziecka. Nie jest to jedna wizyta, lecz cykl 3 spotkań, podczas których łączymy specjalistyczne testy z wnikliwą obserwacją.
Proces diagnozy składa się z kilku kluczowych etapów:
1. Wywiad z rodzicami
Pierwsze spotkanie, podczas którego szczegółowo omawiamy historię rozwoju, przebieg ciąży oraz codzienne funkcjonowanie dziecka, przeprowadzamy również pierwsze obserwacje dziecka.
2. Próby kliniczne i testy
Drugie spotkanie z dzieckiem, podczas którego wykonuje ono konkretne zadania ruchowe. Sprawdzamy m.in. sprawność fizyczną, reakcje na bodźce, równowagę oraz planowanie ruchu.
3. Obserwacja swobodna
Podczas drugiej wizyty pozwalamy również dziecku na spontaniczną aktywność w sali terapeutycznej. Obserwujemy, jak naturalnie reaguje na sprzęty, tekstury i wyzwania ruchowe.
4. Omówienie wyników i opinia
Ostatni etap to spotkanie podsumowujące. Otrzymasz od nas szczegółową diagnozę w formie opisowej oraz konkretne zalecenia.
POZNAJ NASZYCH TERAPEUTÓW
Magdalena Kazura
Fizjoterapeutka dziecięca, terapeutka NDT-Bobath i Integracji Sensorycznej
Magdalena Kazura
Ukończyła fizjoterapię na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Pracuje z dziećmi, pomagając im w rozwoju ruchowym i wspierając rodziców w codziennej terapii. Na co dzień prowadzi terapię metodą NDT-Bobath oraz zajęcia Integracji Sensorycznej, łącząc wiedzę i doświadczenia zdobyte w Polsce i we Francji. Specjalizuje się w pracy z dziećmi z zaburzeniami neurologicznymi, genetycznymi i ze spektrum autyzmu. W terapii stawia na funkcjonalność, spokój i indywidualne podejście tak, aby każde dziecko mogło odkrywać swoje możliwości w bezpieczny i naturalny sposób.
Justyna Ciepłuch
Fizjoterapeutka dziecięca, terapeutka NDT-Bobath, metody Vojty oraz SI.
Justyna Ciepłuch
Ukończyła fizjoterapię na Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy. Od lat wspiera niemowlęta i dzieci z zaburzeniami ośrodkowej koordynacji nerwowej, wcześniaki oraz małych pacjentów z chorobami neurologicznymi i genetycznymi. Prowadzi również zajęcia z Integracji Sensorycznej. W pracy łączy doświadczenie kliniczne z indywidualnym podejściem do dziecka i jego rodziny. W terapii kieruje się empatią, spokojem i wiarą w potencjał dziecka. Stosując metody NDT-Bobath i Vojty, pomaga najmłodszym rozwijać się w ich własnym tempie i z poczuciem bezpieczeństwa.
Dlaczego warto? Korzyści z profesjonalnej diagnozy SI.
Wielu rodziców zastanawia się, czy sama obserwacja nie wystarczy. Diagnoza to jednak coś więcej niż nazwanie problemu – to klucz do lepszego funkcjonowania całej rodziny.
- Zrozumienie zamiast oceniania – dowiesz się, że zachowanie dziecka (np. wybuchy złości czy niechęć do ubrań) nie wynika ze złośliwości czy błędów wychowawczych, ale ze specyfiki jego układu nerwowego.
- Indywidualny „instruktaż obsługi” – otrzymasz konkretne wskazówki, jak modyfikować otoczenie w domu i szkole, by dziecko czuło się bezpieczniej i było spokojniejsze.
- Wczesna interwencja to szybsze efekty – plastyczność mózgu dziecka jest ogromna. Im szybciej wdrożymy odpowiednie wsparcie, tym łatwiej będzie mu pokonać trudności w nauce i relacjach z rówieśnikami.
- Poczucie ulgi dla dziecka – dziecko, które dostaje wsparcie SI, zaczyna lepiej rozumieć własne ciało, co buduje jego poczucie własnej wartości i pewność siebie.
Diagnoza i co dalej? Terapia Integracji Sensorycznej
Diagnoza to fundament, na którym budujemy plan pomocy. Jeśli wynik badania wskaże na zaburzenia przetwarzania sensorycznego, kolejnym krokiem jest terapia SI, nazywana często „nauką przez zabawę”.
- Podejście szyte na miarę
Każde dziecko jest inne, dlatego plan terapii w naszym gabinecie jest zawsze dobierany indywidualnie do profilu sensorycznego Twojej pociechy. Nie pracujemy według schematów – dopasowujemy ćwiczenia tak, aby były dla dziecka wyzwaniem, ale i kończyły się sukcesem.
- Cel terapii
Nie uczymy dziecka konkretnych umiejętności (jak pisanie czy skakanie), ale usprawniamy bazę – sposób, w jaki mózg odbiera i przetwarza bodźce. Dzięki temu postępy w szkole, sporcie i codziennym zachowaniu pojawiają się naturalnie. - Cykliczność i systematyczność
Zajęcia odbywają się regularnie, zazwyczaj raz w tygodniu. Kluczem do sukcesu jest tutaj systematyczność. Układ nerwowy potrzebuje stałych, powtarzalnych bodźców, aby móc trwale „nauczyć się” nowych reakcji.
- Jak wyglądają zajęcia?
Terapia odbywa się w specjalistycznej sali wyposażonej w hamaki, huśtawki, trampoliny i baseny z piłkami. Dla dziecka to fascynująca przygoda, a dla terapeuty precyzyjnie zaplanowana praca nad układem nerwowym. - Kiedy pojawią się efekty?
Proces reorganizacji pracy mózgu wymaga czasu. Pierwsze, subtelne zmiany w funkcjonowaniu dziecka zazwyczaj pojawiają się po około 3-4 miesiącach regularnych spotkań. Terapia SI to nie sprint, lecz proces, który przynosi najtrwalsze efekty, gdy damy dziecku czas na rozwój w jego własnym tempie. - Rola rodzica
Terapia nie kończy się w gabinecie. Otrzymasz od nas tzw. „dietę sensoryczną” czyli zestaw prostych ćwiczeń i zabaw do wykonywania w domu, które wspierają efekty cotygodniowych spotkań.
Najczęstsze pytania dot. Integracji Sensorycznej
Czy każde dziecko, które jest ruchliwe, potrzebuje diagnozy SI?
Nie każde. Ruchliwość to naturalna cecha dzieciństwa. Jednak jeśli wiercenie się, trudności z usiedzeniem na miejscu lub impulsywność utrudniają dziecku codzienne funkcjonowanie, naukę lub relacje z rówieśnikami to warto sprawdzić, czy przyczyną nie są zaburzenia przetwarzania bodźców.
Jak mam przygotować dziecko do pierwszej wizyty (diagnozy)?
Najważniejszy jest spokój i swoboda. Powiedz dziecku, że idziecie do miejsca, gdzie będzie mogło się pobawić, poskakać i sprawdzić swoją sprawność. Nie używaj słowa „badanie” czy „lekarz” . Diagnoza w naszym Centrum odbywa się w formie wspólnej zabawy. Prosimy o zabranie wygodnego stroju sportowego (koszulka, spodenki/legginsy).
Czy diagnoza SI jest ważna na całe życie?
Układ nerwowy dziecka jest bardzo plastyczny i dynamicznie się zmienia. Diagnoza określa aktualny profil sensoryczny. W trakcie terapii ten profil się zmienia, dlatego po pewnym czasie (zazwyczaj po roku) można wykonać rediagnozę, by sprawdzić postępy i zaktualizować plan pracy.
Czy terapia SI może zastąpić inne zajęcia, np. korepetycje?
Terapia SI nie uczy czytania ani pisania, ale przygotowuje bazę (fundament), dzięki której nauka staje się łatwiejsza. Jeśli dziecko ma trudności z pisaniem z powodu słabego napięcia mięśniowego lub nadwrażliwości dotykowej, to po terapii SI korepetycje czy praca w szkole będą po prostu bardziej efektywne.
Czy rodzic może być obecny podczas zajęć terapeutycznych?
To zależy od wieku i potrzeb dziecka. Zazwyczaj dążymy do tego, by dziecko pracowało z terapeutą sam na sam, co pozwala na budowanie relacji i lepsze skupienie. Jednak po każdych zajęciach terapeuta krótko omawia z rodzicem przebieg spotkania i przekazuje wskazówki do pracy w domu.
Ile trwa cała terapia?
Terapia SI to proces długofalowy. Nie da się określić jednej daty zakończenia, ponieważ każde dziecko rozwija się w innym tempie. Zazwyczaj pierwsze cele terapeutyczne osiągamy po roku systematycznej pracy, ale o kontynuacji lub zakończeniu terapii decydujemy wspólnie podczas spotkań podsumowujących.
Czy zaburzenia SI można całkowicie wyleczyć?
W przypadku SI nie mówimy o „leczeniu”, bo SI to nie choroba, a specyficzny sposób pracy układu nerwowego. Celem terapii jest „wyćwiczenie” mózgu tak, aby lepiej radził sobie z bodźcami. Dzięki temu objawy stają się znacznie mniej uciążliwe lub całkowicie przestają przeszkadzać w normalnym życiu.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytanie?
Chętnie pomożemy Ci rozwiać wszelkie wątpliwości podczas rozmowy lub podczas pierwszej konsultacji. Zadzwoń pod nr 725 199 445 lub napisz wiadomość. Jesteśmy tu, by Ci pomóc!
